Kabel koncentryczny to rodzaj linii przesyłowej składającej się z przewodów wewnętrznych i zewnętrznych oddzielonych warstwą izolacyjną. Jego rdzeń ma układ współosiowy: wewnętrzny przewodnik (zwykle lity rdzeń lub linka) jest otoczony izolatorem dielektrycznym, podczas gdy zewnętrzna warstwa składa się z warstwy ekranującej-utworzonej przez metalowy oplot lub folię metalową- i jest chroniona przez zewnętrzny płaszcz.
Zasady techniczne i zalety strukturalne
Kable koncentryczne opierają się na transmisji fal elektromagnetycznych pomiędzy przewodami wewnętrznymi i zewnętrznymi; warstwa ekranująca służy do blokowania zewnętrznych zakłóceń elektromagnetycznych, zapewniając w ten sposób integralność sygnału. Kabel charakteryzuje się stabilną charakterystyką impedancji, przy czym typowe specyfikacje to 50 Ω (zwykle używane do transmisji RF) i 75 Ω (zwykle używane do sygnałów wideo). Materiał przewodu wewnętrznego jest różny; na przykład rdzenie aluminiowe-pokryte miedzią zapewniają równowagę między przewodnością a-opłacalnością, dzięki czemu nadają się do transmisji na średnie-i-duże-odległości. Co więcej, okrągły przekrój kabla-pomaga zminimalizować tłumienie sygnału. Warstwa ekranująca zbudowana z oplotu metalowego lub folii aluminiowej osiąga skuteczność ekranowania przekraczającą 90%, dzięki czemu skutecznie tłumi zakłócenia bezprzewodowe.
